Textiles and costumes of the Ahom period : আহোম যুগৰ বস্ত্ৰ আৰু সাজ-পাৰ

Textiles and costumes of the Ahom period

The climate of Assam is suitable for the production of Pat and Muga silk (silk cloth from silkworm). Various species of trees like Kecheru, Era, Chom, Mejenkari (local name) etc.  can be easily grown here to feed the silk larvae. According to Hamilton, three-quarters of the people wore different types of jute clothes in Assam. Cotton was usually produced by people living in the mountains. In southern Assam, where the Ahom population is predominant, Pat-silk cloth was more popular. Probably, this was due to contact with the Chinese. In the Ahom period, every Assamese women knew how to weave cloth. People laughed at girls who did not know how to weave or spinning clothes were nick named as thupuri (means stupid and ugly) and  the thupuri girl did not marry easily.

did not want to marry them. This is because it was customary to weave the necessary clothes at home. In the days of Swargadeo Pratap Singh, Momai Tamuli Barbarua made it compulsory for every woman to weave and making yarn daily. In those days, it was customary for men going out to battle to wear a kobas-kapur, or cloth armour, on their chest, which his wife had to prepare overnight. The women members of the household prepared yarns such as cotton, Pat-silk, Muga Silk etc. and made the necessary clothes for everyone in the household. Women who were skilled in weaving produced various designs of clothes. The royal family wore valuable clothes such as pat silk , muga silk, mejangkari and kingkhap. The common people used cotton and endi clothes. The people of Assam washed the leaves of the fig tree with salt and made white crisp jute and velvet clothes. The people of Assam boiled the leaves of the fig tree with salt and washed muga and Pat silk with the extract water to make them brighter. In the days of the Ahom kings, it was compulsory for all middle-aged and old women to engage themselves for preparing yarn for a while every day. Therefore, a lot of silk yarn and silk cloths were produced during that time. The women of the Ahom period wore the mekhela chadar like the women of the pre-Ahom  period. They also wore riha with mekhel chadar. Riha is not worn in any other place in India. There are many tribal or indigenous women in Assam who wear mekhela as methoni on their chests.

When the Ahom came to Assam, their dress was different. They wore black churias or dhuti, lungis and shorts and long-sleeved black robes. They wore both sewn and unsewn clothes at the time. Their dress and the native dress of Assam gradually became incorporated as the Ahoms settled in Assam. History tells us that the Dihingia king Chuhungmu subdued the Bara Bhuiyans and adopted their Bachwal (a dress worn over the waist cloth extending from the waist to the knee ) a Tangali (waistband of cloth) and Hachati (a small narrow cloth for holding betel nuts carried about on the person). Thus, the Kunmin-Kunkha, the dress worn by the Ahom high ranking officials, was merged with the native dress. Kunmin – A long coat and turban or headdress. Kunkha – Bachwal and Tangali.

  Apart from the Ahom kings, no one else could wear a suriya or dhuti without covering the ankles of their feet. The nobles wore it only to cover their knees and other common people wore it on their knees. The boys of the Paik-khel wore dhuti only in their youth. Becouse, wearing a dhoti was considered a young man and he was counted a pike. Even the common people could not keep their curly hair on their shoulders. To identify the class or castes some marks were placed on the cheeks or forehead of the Ahom subjects.

Before the arrival of the Ahoms, japi (a wicker hat serving as an umbrella) was not in used in Assam. Gold and silver ornamented japi was a symbol of honor. No one in the city could used japi or ride a palnki ( palankeen, a kind of sadan).

******

আহোম যুগৰ বস্ত্ৰ আৰু সাজ-পাৰ :

অসমৰ জলবায়ু পাট –মুগা সূতা প্ৰস্তুত কৰিবৰ বাবে উপযুক্ত। পলুক খোৱাবলৈ বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ গছ যেনে, কেচেৰু, এৰা, চোম, সেজেংকৰি আদি  ইয়াত সহজতে গজাব পাৰি। হেমিল্টনৰ মতে চাৰিভাগৰ তিনিভাগ লোকেই বেলেগ বেলেগ ধৰণৰ পাটৰ কাপোৰ অসমত পিন্ধিছিল। কপাহ সাধাৰণতে পাহাৰীয়া ঠাইত বাস কৰা মানুহবোৰে উত্পাদন কৰিছিল। উজনি অসমত য’ত আহোম মানুহৰ সংখ্যা বেচি তাত পাট কাপোৰৰ প্ৰচলন বেছি আছিল। সম্ভৱত, চীনা সকলৰ  সৈতে সম্পৰ্কলৈ  অহাৰ বাবেই ই সম্ভৱ হৈছিল। আহোম যুগত প্ৰত্যেক অসমীয়া ছোৱালী- বোৱাৰীয়ে বোৱা কটা কৰিব জানিছিল। বোৱা –কটা কৰিব নজনা ছোৱালীক থুপুৰী বুলি হাঁহিছিল আৰু তেনে ছোৱালীক বিয়া কৰাব নুখুজিছিল। কাৰণ সেই সময়ত প্ৰয়োজনীয় বস্ত্ৰ ঘৰতে বৈ ওলিৱাৰ নিয়ম আছিল। স্বৰ্গদেও প্ৰতাপ সিংহৰ দিনত মোমাই তামূলী বৰবৰুৱাই প্ৰত্যেক তিৰোতাক দৈনিক বোৱা –কটা কৰাটো বাধ্যতামূলক কৰি দিছিল।  সেই সময়ত ৰণলৈ যাবলৈ ওলোৱা পুৰুষ সকলক একেৰাতিৰ ভিতৰতে বুকুত মেৰিয়াই লবলৈ কবচ কাপোৰ বৈ দিয়াৰ প্ৰথা আছিল।  কপাহী, পাট, মূগা, এড়ি আদি সূতা কাটি ঘৰৰ সকলোৰে বাবে প্ৰয়োজনীয় কাপোৰ ঘৰৰ মহিলা সদস্য সকলেই কৰি ওলিয়াইছিল। নিপুন শিপিনী সকলে নানা ৰকমৰ বনকৰা কাপোৰ প্ৰস্তুত কৰিছিল। ৰাজ পৰিয়ালৰ মানুহে মেজেংকৰি মূগা, পাট কাপোৰ আৰু কিংখাপ আদি মূল্যৱান কাপোৰ পৰিধান কৰিছিল। সাধাৰণ শ্ৰেনীৰ লোকে এৰি কাপোৰ বেচিকৈ ব্যৱহাৰ কৰিছিল।  অসমৰ মানুহে ডিমৰু গছৰ পাতৰ চাইৰ খাৰেৰে ধুই বগা ফটফটীয়া পাটৰ আৰু মূগাৰ কাপোৰ প্ৰস্তুত কৰি পিন্ধিছিল। আহোম ৰজাৰ দিনত প্ৰত্যেক আদহীয়া আৰু বুঢ়ী মানুহে কিছু সময় দিনৌ সূতা নাকাটিলে দণ্ডনীয় আছিল । সেয়েহে সেই কালত অজস্ৰ এড়ি সূতা আৰু এড়ি কাপোৰ প্ৰস্তুত হৈছিল । আহোমযুগৰ তিৰোতাসকলেও প্ৰাক আহোম যুগৰ গৰে মেখেলা চাদৰ পিন্ধিছিল। মেখেলা চাদৰৰ লগত ৰিহাখন হলেহে অসমীয়া তিৰোতাৰ সাজটো সম্পূৰ্ণ হয়। ভাৰতৰ আন কোনো টাইত ৰিহা পিন্ধা দেখা নাযায়। অসমৰ জনজাতীয় বা থলুৱা তিৰোতাসকলৰ মাজত বুকুত মেখেলা পিন্ধা আৰু মেছনি মৰাৰ নিয়মহে আছে।

আহোম সকল অসমলৈ অহাৰ সময়ত তেওঁলোকৰ সাজপাৰ বেলেগ আছিল। তেওঁলোকে ক’লা  চুৰিয়া, লুঙী আৰু গা-চুটি, হাত দীঘল  ক’লা  বৰণৰ নৰা – চোলা গাত পিন্ধিছিল। সেই সময়ত চিলাই কৰা আৰু নকৰা, এই দুই ধৰণৰ কাপোৰেই  পিন্ধিছিল।অসমত নিগাজিকৈ বসবাস কৰিবলৈ লোৱাত তেঁওলোকৰ সাজ-পাৰ আৰু থলুৱালোকৰ সাজপাৰ লাহে লাহে সমণ্বয় সাধন হ’ল । বুৰঞ্জীত পোৱা যায় যে, চুহুংমুং দিহিঙ্গীয়া ৰজাই বাৰ ভুঞাক বশ কৰি তেওঁলোকৰ বচোৱাল, টঙালী আৰু হাঁচটি এই সকল দ্ৰব্য আদৰ্শ কৰি ললে। এইদৰে আহোমসকলৰ নিজা সাজপাৰৰ লগত সংমিশ্ৰণ হৈ আহোমৰ ডা-ডাঙৰীয়া সকলে পিন্ধা পোছাক কুন্মিন-কুন্খাৰ উদ্ভৱ হয়।  কুন্মিন – এটা দীঘল কোট আৰু পাগ বা মূৰত বন্ধা কাপোৰ। কুন্খা – বচোৱাল আৰু টঙালী।

  আহোম স্বৰ্গদেও সকলৰ বাহিৰে ভৰিৰ কলাফুল ঢকাকৈ অন্য লোকে চুৰীয়া পিন্ধিব নোৱাৰিছিল। ডাঙৰীয়া সকলে মাথো আঠু ঢকাকৈ আৰু আন জনসাধাৰণে আঠুৰ ওপৰত পিন্ধাৰ নিয়ম আছিল। পাইকৰ ঘৰৰ লৰাই ডেকা বয়সতহে  ধুতি পিন্ধিছল। কাৰণ ধুতি পিন্ধিলেই পাইক বুলি গণনাত পৰিছিল। আনকি চুলি ধুন-পেচও সাধাৰণ শ্ৰেনীৰ মানুহে ইচ্ছানুসৰি মাৰিব নোৱাৰিছিল; তেওঁলোকে পাহ কটা দীঘল চুলি ৰাখিব নোৱাৰিছিল। কোন শ্ৰেনীৰ  তাৰ পৰিচয় পাবৰ বাবে কিছুমান আক গালত বা কপালত দিয়া হৈছিল।

আহোসকল অহাৰ আগতে অসমত জাপিৰ প্ৰচলন নাছিল। সোণ ৰূপ খচিত জাপি সন্মানৰ প্ৰতীক আছিল।  নগৰৰ ভিতৰত যেয়ে সেয়ে জাপি বা দোলাত উঠিব  নোৱাৰিছিল।